Visie van ons bedrijf

Ons verhaal begon met een eenvoudige vraag: hoe kunnen we het verschil maken? Vanuit die gedachte groeide een team van gedreven mensen met één gezamenlijke missie: oplossingen ontwikkelen die niet alleen vandaag werken, maar ook klaar zijn voor de toekomst.

Daarnaast zetten we ons in voor duurzaamheid en innovatie. Want ondernemen gaat niet alleen om groei, maar ook om verantwoordelijkheid nemen voor de wereld waarin we werken. Elke stap die wij zetten, groot of klein, draagt bij aan een duurzamere en eerlijkere toekomst.

Ons verhaal is nog lang niet af. Sterker nog, het is pas net begonnen. Samen met onze klanten en partners blijven we bouwen aan iets dat groter is dan onszelf: een toekomst vol kansen, vertrouwen en verbinding.

Blog

Lees ons laatste nieuws

Het logo: een symbool dat we al die tijd bij ons droegen

Nu de naam van het bedrijf duidelijk was, werd het tijd om na te denken over een logo. En dat bleek nog best een uitdaging.
Willen we initialen in het logo?
Alleen een afbeelding?
Strak of juist speels?

De mogelijkheden waren eindeloos en de vragen stapelden zich op. Eén ding wisten we wel: we wilden iets met een boom. We maakten allerlei voorbeelden, schetsen en ideeën, maar niets gaf echt dat ja-gevoel. Het was het allemaal net niet.

Toen kwamen we terug bij een herinnering uit Nederland.

Voor ons trouwen wilden we graag een ketting laten maken. Ringen voelden niet praktisch voor het werk dat Danny doet. Bij de juwelier kregen we te horen dat hij met een laserapparaat eigenlijk alles kon maken wat we maar wilden. Dat zette iets in gang. Na veel praten en overleggen kwamen we tot de conclusie dat een boom een enorme waarde heeft in ons leven.

Een boom is uniek.
Een boom blijft groeien.
Een boom groeit vanuit zijn wortels.
Een boom geeft ons zuurstof en warmte.
En van een boom kun je iets maken.

Allemaal dingen die wij belangrijk vinden en die perfect passen bij ons leven, ons werk en onze keuzes.

Maar er ontbrak nog iets. Het mocht niet alleen een symbool zijn voor werk en natuur, het moest ook ons samen vertegenwoordigen. De juwelier vertelde ons toen iets bijzonders: een vingerafdruk is uniek, alleen van jou, en die kon hij ook verwerken in het ontwerp.

Dat was het.

De juwelier tekende een boom, en voor de bladeren gebruikte hij onze vingerafdrukken. Zo ontstond een prachtige, unieke hanger, eentje die alleen wij hebben. Een sieraad met een diepere betekenis dan we op dat moment misschien zelf beseften.

En toen viel het kwartje.

Hoe konden we vergeten dat we deze boom elke dag bij ons dragen?
Dat dit al een uniek teken van ons samen is?

Deze boom is wie wij zijn.
En precies daarom werd dit ontwerp ons logo.

Geen bedacht marketingplaatje, maar een symbool dat al jaren met ons meereist. Uniek, persoonlijk en geworteld in alles wat we doen.

De naam van het bedrijf: hoe l’arbre unique ontstond

In het begin draaiden we het bedrijf in Frankrijk onder dezelfde naam als in Nederland. Dat voelde logisch: vertrouwd, eigen en met een geschiedenis. Al snel kwamen we er echter achter dat dit in de praktijk niet zo handig was. Franse mensen bleken moeite te hebben met bepaalde klanken, en vooral met onze achternaam. Die achternaam gebruikten we in Nederland ook als bedrijfsnaam, maar hier was hij lastig uit te spreken, lastig te onthouden en soms zelfs onmogelijk te schrijven.

Het werd duidelijk: dit moest anders.
Maar wat dan?

We zochten een naam die bij meerdere dingen moest passen. Niet alleen bij het bouw- en timmerbedrijf, maar ook bij de boerderij en bij de werkzaamheden die Marijke zou gaan doen. Het moest iets zijn dat ons geheel zou verbinden. Iets natuurlijks. Iets echts.

We dachten na over wat ons werk kenmerkt. Met hout kun je veel. Het heeft warmte, uitstraling, het is robuust en sterk. En je kunt er iets van maken, telkens opnieuw. Hout brengt ons terug naar de basis.

En toen kwam het besef:
een boom.

Een boom past bij de boerderij.
Een boom past bij timmerwerk en bouwen.
Een boom past ook bij creativiteit, groei en het is iets uniek.

Maar om je bedrijf nu simpelweg “boom” te noemen, dat voelde toch niet helemaal compleet. Er moest iets bij. Iets dat het verhaal af zou maken.

Na veel nadenken, schuiven met woorden en voelen wat klopt, kwamen we uit op een naam die alles samenbracht:

l’arbre unique
De unieke boom.

Een naam die staat voor ambacht, natuur, creativiteit en eigenheid. Net als ons werk is geen boom hetzelfde, geen project hetzelfde en geen pad vooraf volledig uitgestippeld. En juist dát maakt het zo passend.

Zo kreeg ons bedrijf in Frankrijk niet alleen een nieuwe naam, maar ook een nieuwe identiteit, eentje die voelt alsof hij er altijd al had moeten zijn.

Een bouwverhaal dat anders liep dan verwacht

Het bouw- en timmerbedrijf hebben we inmiddels verhuisd naar Frankrijk. Al vóór de emigratie was duidelijk dat Danny hier werk zou hebben. Frankrijk kampt met een groot tekort aan vakmensen die met hun handen kunnen werken, en juist dát is waar Danny zijn hele leven al sterk in is.

In het begin werkte Danny samen met anderen. Vanaf augustus 2024 besloot hij het alleen te gaan doen. Een spannende stap, maar eentje die verrassend goed uitpakte.

In Nederland bestonden Danny’s werkzaamheden voornamelijk uit timmerwerk. In Frankrijk bleek al snel dat het werk veel breder is. Naast timmeren kwamen er ook loodgieterswerkzaamheden bij, iets wat hier vaak hand in hand gaat. De ervaring met trekkers en shovel bleek bovendien enorm handig. En toen een kameraad een kraan aanschafte, was het plaatje compleet: ook grondwerk kwam erbij.

Wat Danny nooit had durven dromen, werd werkelijkheid. Met eigen hout van het land producten maken voor klanten. Hout dat eerst nog boom was, krijgt nu een tweede leven in de vorm van maatwerk: puur, lokaal en ambachtelijk. Iets wat perfect past bij het Franse platteland én bij Danny zelf.

Het oorspronkelijke plan was om in Frankrijk met half pensioen te gaan. Minder werken, meer genieten. Maar tot nu toe is dat niet gelukt. Het werk blijft komen, de aanvragen blijven binnenstromen en stilstaan voelt simpelweg niet goed. Tegelijkertijd weet Danny wel zeker dat hij dit werk niet tot aan zijn pensioen wil blijven doen. Hoe de toekomst eruit gaat zien, is nog niet duidelijk.

Eén ding is zeker: alles loopt anders dan we vooraf, vanuit Nederland, hadden voorspeld. Maar misschien is dat juist wel de kracht van dit avontuur. Meebewegen, kansen grijpen en openstaan voor wat zich aandient.

Sociaal leven, van vooroordelen naar verbondenheid

Nog geen korte tijd na onze verhuizing breidde onze vriendenkring zich al snel uit. In de omgeving wonen veel Nederlandse en Engelse mensen. Allemaal even behulpzaam. Iedereen kent wel weer iemand die iemand kent en zo wordt er steeds gekeken hoe je elkaar verder kunt helpen.

Wat ons opviel, is dat veel mensen met dezelfde intentie naar Frankrijk zijn gekomen. Op zoek naar rust, ruimte en natuur. Sommigen met de droom om een commune te starten, anderen om zo veel mogelijk off-grid te leven. Het schept meteen een band. Er is herkenning, begrip en openheid.

Onze kijk op Fransen veranderde volledig

Eerlijk is eerlijk: vóórdat we naar Frankrijk verhuisden, vonden we Fransen vaak wat stug, gereserveerd, afstandelijk.
Maar in de praktijk bleek dat beeld helemaal niet te kloppen.

Franse mensen kijken de kat uit de boom. Ze observeren. Voelen aan wie je bent en met welke intentie je hier leeft. Maar zodra je laat zien dat je hun waarden en normen respecteert en vooral dat je echt mee wilt doen dan gebeurt er iets bijzonders.

Op het moment dat het vertrouwen er is, heb je er geen kennissen bij, maar een familie.

Samen eten, drinken en leven

Hier zijn familie, buren en vrienden nog van groot belang. Samen eten en drinken is geen uitzondering, maar de basis van het sociale leven. Gezelligheid, tijd voor elkaar en verbinding staan centraal.

Afspraken maken? Dat gebeurt nauwelijks.
Mensen lopen gewoon bij elkaar binnen. En als wij denken: “We gaan even bij iemand op bezoek”, dan hoeft daar geen afspraak voor te zijn. Iedereen stopt waar hij of zij mee bezig is, en er wordt samen wat gedronken.

Die spontaniteit voelt bevrijdend. Geen agenda’s. Geen haast. Gewoon samen zijn.

Altijd in beweging, nooit voorspelbaar

Onze vriendenkring groeit nog steeds en razendsnel. We ontmoeten mensen van alle leeftijden, nationaliteiten en met de meest uiteenlopende levensverhalen. Dat hadden we nooit verwacht.

Geen dag is hier voorspelbaar. Soms lijkt het platteland vooral in de winter heel stil. Maar achter die stilte schuilt juist veel sociaal leven. Je zit vaker bij anderen binnen dan je denkt. Aan een keukentafel, bij de haard, met een glas wijn en goede gesprekken.

Wat dit leven ons brengt

Verbinding zonder haast
Spontane ontmoetingen
Echte aandacht voor elkaar
Een gevoel van thuiskomen

Het sociale leven hier heeft ons diep geraakt. Wat begon met een verhuizing voor rust en ruimte, groeide uit tot een rijk netwerk van mensen en verhalen. En we voelen: dit is pas het begin.

De Franse taal.

Al vóórdat we naar Frankrijk verhuisden, waren we begonnen met het leren van de Franse taal. We wisten dat het belangrijk zou zijn. Toch spraken we allebei maar weinig Frans toen we hier aankwamen. En dat bleek al snel een uitdaging, zeker op het platteland.

In grote steden kom je met Engels vaak nog een eind, maar hier… nauwelijks. Er zijn weinig Fransen die Engels spreken. En eerlijk is eerlijk: dat hield ons niet tegen. Met handen en voeten, een glimlach en doorzettingsvermogen kwamen we meestal toch waar we moesten zijn.

Begin altijd in het Frans

We leerden al snel een belangrijke les:
Vraag je meteen of iemand Engels spreekt, dan gaat de deur dicht.
Letterlijk en figuurlijk.

Ook Google Translate hardop laten voorlezen? Daar zijn ze hier niet van gecharmeerd.
Maar begin je in het Frans, al is het gebrekkig en probeer je met woorden en gebaren duidelijk te maken wat je wilt, dan gebeurt er iets bijzonders.

Zodra het voor de Fransman te ingewikkeld wordt, schakelen ze zelf over naar Engels. En dan blijkt ineens dat ze toch best wat Engels kunnen. Het verschil zit niet in de taal, maar in de houding.

Een persoonlijke overwinning

Voor mij was het in het begin spannend om ergens alleen naar binnen te stappen. Met klamme handen en een hoofd vol Franse woorden die er soms half uitkwamen.
Maar telkens weer liep ik naar buiten met wat ik nodig had. Dat gaf vertrouwen. Kleine overwinningen, elke dag opnieuw.

Frans leren op het platteland

Wil je hier écht Frans leren, dan moet je vooral tussen de Fransen zijn. En dat betekent ook: leren omgaan met dialect.
Op het platteland spreken mensen vaak geen ‘school-Frans’. Woorden die je netjes hebt geleerd, worden hier anders uitgesproken of zelfs anders gebruikt. Soms kijken ze je glazig aan — terwijl jij zeker weet dat je het juiste woord gebruikt.

Het vraagt loslaten, luisteren en aanpassen. En vooral: niet bang zijn om fouten te maken.

Wat we hebben geleerd

Begin altijd in het Frans, hoe slecht ook
Respect en moeite doen opent deuren
Dialect is een wereld op zich
Fouten maken hoort erbij
En elke poging is er één

De Franse taal leren is hier geen cursus, maar een dagelijkse ervaring. Soms ongemakkelijk, soms grappig, soms frustrerend maar altijd leerzaam. En langzaam, heel langzaam, beginnen we ons thuis te voelen.

Documenten regelen in Frankrijk

Wie denkt dat alles in Frankrijk net zo snel en digitaal geregeld is als in Nederland, komt al snel tot een andere conclusie. Het regelen van documenten kost hier tijd. Veel tijd. En vooral: geduld.

Waar we in Nederland gewend zijn aan portals, apps en snelle bevestigingen per mail, werkt Frankrijk grotendeels nog op papier. Ja, er zijn veel verschillende websites waar je online aanvragen kunt doen, maar dat is vaak pas het begin.

Aanvraag gedaan… en dan wachten

Na een online aanvraag volgt meestal een lange stilte. Weken kunnen voorbijgaan voordat je überhaupt een reactie krijgt. En wanneer die reactie er dan eindelijk is, blijkt er vaak nog aanvullende informatie nodig te zijn. Kopieën, formulieren, bewijsstukken. Alles opnieuw opsturen.
En daarna? Weer wachten.

Zo gaat het stap voor stap. Langzaam. Op z’n Frans.

Communicatie: bellen, brieven en sms

Wat ons vooral opviel, is de manier van communiceren.
Als Fransen iets willen weten, bellen ze. Of ze sturen een brief per post.
E-mail wordt wel gebruikt, maar door verrassend weinig mensen.
WhatsApp? Nauwelijks. Social media al helemaal niet voor officiële zaken.

In plaats daarvan worden sms’jes veel gebruikt: korte berichten met een vraag, een datum of een herinnering. En wil je iets lokaal onder de aandacht brengen? Dan maak je geen online advertentie, maar een flyer op het prikbord bij de supermarkt.

Belangrijke zaken kosten tijd

Het regelen van essentiële zaken zoals een autoverzekering en zorgverzekering bleek een proces van maanden in plaats van weken. Dat vraagt om vertrouwen en flexibiliteit.
Achteraf zijn we ontzettend blij dat we vóór vertrek in Nederland niet alles direct hebben stopgezet. Dat gaf rust en zekerheid in een periode waarin nog veel onduidelijk was.

Wat we leren van dit proces

Geduld is geen luxe, maar noodzaak
Niet alles hoeft snel, het komt wel
Persoonlijk contact is hier belangrijker dan efficiëntie
Het systeem werkt anders, maar het werkt

Langzaam beginnen we het Franse ritme te begrijpen. Minder haast, meer tijd. Minder klikken, meer wachten. En misschien is dat ook wel precies de les die dit land ons wil leren.tps://g

23 mei 2024

Sleuteloverdracht en drie dagen om te leven

De dag van de sleuteloverdracht vergeet je nooit. Na maanden van zoeken, onderhandelen en reizen stonden we daar eindelijk: de poort van ons nieuwe (oude) thuis. Twee jaar had het huis leeggestaan. De tuin en het pad waren een wirwar van bramen en gras. Er had zelfs een kluizenaar in geleefd — sporen van bewoning die je eerst even moet laten bezinken.

We begonnen met het pad. Niet met machines, maar met een bananenmes. Met elke haal werd het pad zichtbaarder, elke meter maakte het huis dichterbij. Terwijl de zon zakte, zagen we ineens de contouren van de voordeur. Kleine dingen, maar ze voelden als rituelen: wij maakten de weg vrij naar óns thuis.

En toen kwam de harde deadline. De huur van de chalet liep af. We hadden precies drie dagen om de keuken, slaapkamer, gang, douche en wc gebruiksklaar te krijgen. Drie dagen om van een slapend huis een bewoonbaar huis te maken.

Dag 1 Plan en aanpak

We deelden taken: schoonmaken, repareren, sleutels en sloten checken, en spullen organiseren. Er lag stof van jaren, sporen van leven, maar ook veel potentie.

Dag 2 Zweet en oplossingskracht

We werkten van vroege ochtend tot late avond. Emotie en fysieke inspanning wisselden elkaar af. Een kraakend plankje hier, een verstopt afvoerputje daar, maar ook momenten van humor, koffie in plastic bekers en een voldane blik.

Dag 3 Het moment van leven

De laatste dag, tegen de avond stonden we in een huis waar je écht kon leven. Niet luxe, wel huiselijk. Niet perfect, wel van ons.

Wat dit ons leerde

Simpel beginnen helpt: een bananenmes en doorzettingsvermogen kunnen een lange weg vrijmaken.
Teamwork wint: samen beslissen en snel handelen maakt ogenschijnlijk onmogelijke deadlines haalbaar.
Het verhaal telt: elk beschadigd plankje, elke vergeten traptrede hoort bij de geschiedenis van dit huis — en nu mogen wij dat verhaal verder schrijven.

Eindgevoel

Toen we die eerste nacht met een biertje bij het raam zaten en keken naar het licht dat over het terrein viel, voelde alles heel echt. Moe, voldaan en hoopvol. We hadden het klaargespeeld in die drie dagen. Het huis ademde nog, en wij ook.

27 december 2023

De dag van onze emigratie

De dag dat we Nederland achter ons lieten en koers zetten richting Frankrijk.
Vanaf het moment dat we vertelden dat we gingen emigreren, kregen we bijna standaard dezelfde vraag:
“Gaan jullie een B&B beginnen?”

Nee. Dat wilden we niet.
Wat we wél wilden, was ruimte en rust. Leven in en met de natuur. Een plek om te bouwen, te groeien en ons eigen leven vorm te geven.

Voor veel mensen om ons heen voelde onze keuze spannend. Een oude boerderij kopen in het buitenland, wat zou je daar allemaal tegenkomen? Zelf voelden we juist het tegenovergestelde. We waren verrassend rustig. We hadden ons goed voorbereid en vertrouwden op ons gevoel. Dit klopte.

Inpakken tussen kerst en afscheid

Tijdens de kerstdagen werd alles ineens heel praktisch. De trailer werd ingepakt, dozen gestapeld, keuzes gemaakt. Wat gaat mee, wat blijft achter?
We hadden geluk: we konden zelf een trailer huren én een kameraad was zo lief om deze voor ons te besturen. Dat gaf rust.

Toch ging het niet helemaal zonder slag of stoot. Niet alles paste in de vrachtwagen. De rest moest op de aanhanger mee. Laden, herpakken, schuiven, opnieuw vastzetten.
Voor we het wisten, waren we een halve dag later dan gepland.

Maar…
Het humeur bleef goed.
Alles zat veilig vast.
En belangrijker nog: we waren onderweg.

Onderweg naar ons nieuwe leven

Met volle wagens, een hoofd vol plannen en een hart vol vertrouwen vertrokken we richting Frankrijk. Moe, maar blij. Spannend, maar vooral dankbaar.
Alles kwam goed over. En wij ook.

Dit was niet zomaar een verhuizing.
Dit was het begin van een nieuw hoofdstuk.

April 2023

Het verborgen pareltje in Le Grand Bouchet

We reden het kleine dorpje Le Grand Bouchet binnen, een plek die je bijna zou missen als je met je gedachten ergens anders was.
De Franse boer reed langzaam langs een terrein dat volledig was overwoekerd. Tussen het groen door zagen we vaag de contouren van een huis. Hij minderde vaart, heel bewust. Iets in dat moment voelde belangrijk.

Even verderop parkeerde hij zijn auto. Stap voor stap, bijna plechtig, alsof we iets vertrouwds maar vergeten gingen ontdekken.

Stapten we het erf op en toen we de wildernis van dichtbij zagen, begon het al te kriebelen. Want achter die overgroeide struiken stond het:
het pareltje.

Een huis met meerdere schuren, verborgen, maar groots in mogelijkheden. We gluurden stiekem naar binnen door half kapotte deuren en ramen. Daar stonden tractoren, oude landbouwmachines, schuren die bijna omgevallen waren. Maar alles had een verhaal.
En niets was écht verloren. Achter het huis lag een prachtige natuurvijver. Het landschap was puur, stil en ontzettend rustgevend.
Een plek waar je alleen maar kunt fluisteren omdat het zó goed voelt.

De omgeving was magisch: een rustige straat midden in de bergen,
helder stromend water dat langs het erf liep, een stilte die precies de goede soort stilte was. We keken elkaar aan en wisten het.
Dit voelde goed.
Voor ons allebei.
Zonder twijfel.

De Franse boer zag het ook. Hij kende deze plek door en door.
Hij kwam hier al sinds hij klein was en kende de familie, die hier had gewoond. Voor hem was dit geen stukje grond, maar een herinnering.
Een plek die in zijn hart zat.

Hij zei:
“Ik wil niet dat dit verkocht wordt aan mensen die het laten verloederen. Dit moet opnieuw tot leven komen.
En… hij vertrouwde ons.

Dat raakte ons.

Want ineens ging het niet alleen om een huis.
Het ging om een plek met geschiedenis. Met ziel. Met potentie.
En iemand die geloofde dat wij het waren die dit mochten herstellen.

En daar, te midden van wildernis, oude machines, een leegstaand huis en de stilte van de bergen, begon voor ons het besef:
Dit is de omgeving en het huis waar we willen wonen.

April 2023

Het weekend dat alles veranderde

Zo gezegd, zo gedaan.
We hadden al onze woonwensen doorgegeven en volgens de Franse boer had hij dé plek waar we eens naar moesten komen kijken.
Dus stapten we in het paasweekend in de auto, voor een lang weekend richting het Limousin-gebied in Frankrijk.
Met maar één gedachte:
Wat hebben we te verliezen?
Als het niets was, reden we gewoon weer terug.

Toen we aankwamen, belandden we in een piepklein dorpje.
We kregen de sleutel van een oud huisje dat nauwelijks meer was dan muren, een oud gasfornuis en een kachel die één ruimte een beetje warm kreeg.
Maar dat maakte ons niet uit, wij redden ons overal.

De Nederlandse jongen zagen we meteen, maar de Franse boer niet.
Zijn boodschap was simpel:
“Ga de omgeving maar verkennen.”

Dus dat deden we.
We reden door het glooiende landschap, bezochten Limoges, de dichtstbijzijnde grote stad, een uur verderop en probeerden te bedenken hoe een leven hier eruit zou zien.
Eerlijk gezegd, het voelde allemaal nog onzeker.

Wat moest ík hier doen als Danny aan het werk zou zijn?
Zo afgelegen, met alleen een supermarkt.
Één straatje om te wandelen en verder niets.
Ja, de natuur was prachtig.
Adembenemende uitzichten, bergen, bossen.
Maar toch: wat deden we hier eigenlijk?

Tot de zondagmiddag.
Want toen veranderde alles.

We werden onverwacht uitgenodigd om bij de Franse boer te komen eten.
En vanaf het moment dat we binnenstapten, sloeg de sfeer om.
Wat een ongelooflijk lieve, warme man.
We voelden meteen een klik.
Hij sprak Engels en wilde oprecht alles weten over ons:
wie we zijn, wat we doen, hoe we denken, wat onze toekomstplannen zijn.

Toen hij voelde dat hij ons kon vertrouwen, zei hij:
“Kom, ik wil jullie wat laten zien.”

We stapten bij hem in de auto en reden langs verschillende huizen in de omgeving.

Tot hij op het einde zei:
“Ik heb nog één huis.
Geen boerderij waar nu nog gewerkt wordt, al twintig jaar niet meer.
Veel achterstallig onderhoud.
Het huis staat al twee jaar leeg, maar ik denk dat dit bij jullie past.”

En voor ons waren die woorden geen waarschuwing, maar juist een uitnodiging.
Dus reden we erheen.

En daar op die plek, begon iets te gebeuren.

November 2023

Wanneer Frankrijk voorzichtig in beeld kwam

Na meerdere keren de vraag te hebben gekregen of we niet naar Frankrijk wilden komen, bleef het idee, hoe vreemd het eerst voelde, toch een beetje hangen.
Ondertussen breidden we onze zoektocht uit naar Duitse woningen. Nét over de Duitse grens, en toen nog iets verder en nog iets verder.

Langzaam maar zeker begon er iets te verschuiven.
Als we toch al verder weg keken.
Waarom zou Frankrijk dan ineens géén optie meer zijn?

En dus besloten we onze eigen overtuigingen onder de loep te nemen.
We begonnen ons in te lezen over Frankrijk:
Hoe het land werkt, hoe het leven er is, wat de mogelijkheden zijn.
En hoe meer we lazen, hoe meer we merkten dat ons oude beeld misschien niet helemaal klopte.

Toen kwam het moment dat we in Nederland een gesprek hadden met Danny’s oude schoolgenoot.

Hij vertelde over zijn werk daar, over de mensen, over de kansen die er lagen. vooral in de bouw.
En toen deed hij een aanbod dat we totaal niet hadden zien aankomen:

“Kom gewoon eens kijken.
Ik regel een plek voor jullie om te slapen.
Dan kunnen jullie zelf voelen hoe het daar is.”

We mochten verblijven bij de boer waar hij werkte, in het vakantiehuisje op het erf.
Een veilige, rustige manier om kennis te maken met een land dat eerst nog zo ver weg leek.

En eigenlijk dachten we toen allebei hetzelfde:
Wat hebben we te verliezen?

Soms komt er een moment waarop je alleen nog maar hoeft te zeggen:
laten we het proberen.
En voor ons was dit dat moment.

Januari 2022

De zoektocht die Nederland te klein maakte

Hoe langer we zochten, hoe duidelijker het werd:
de boerderij die ons hart zou raken, stond niet in Nederland.

We bezochten prachtige plekken, oude erven, landelijke woningen…
maar nergens voelde het zoals we wisten dat het zou moeten voelen.
Geen plek waarvan je bij het uitstappen al denkt:
“Ja… dit is het.”

En dus besloten we ons zoekgebied uit te breiden.
Eerst voorzichtig, net over de grens in Duitsland.
We reden door kleine dorpjes, langs velden en boerderijen,
steeds op zoek naar dat ene plekje waar onze droom werkelijkheid kon worden.

Maar ook daar bleef het stil.

Tot er opeens een berichtje binnenkwam.
Via social media, van een oud-schoolgenoot van Danny.
Hij wist dat Danny een eigen bouwbedrijf had en vroeg bijna terloops:

“Zouden jullie niet naar Frankrijk willen komen?
Daar zoeken ze veel mensen in de bouw.
Ik heb werk voor jullie.”

Frankrijk?
We moesten er eigenlijk een beetje om lachen.

Wat moesten wij nou in Frankrijk?
We spraken geen Frans.
En Fransen… tja, die staan toch bekend als behoorlijk stug?
Althans, dat dachten we toen.

Het idee voelde vreemd, ver weg, onrealistisch.
Het was niet eens iets waar we serieus over nadachten.
Totdat het toch ergens bleef knagen.
Want waarom kwam juist nu dit bericht op ons pad?

Juli 2020

Waar het allemaal begon

Soms begint een nieuw hoofdstuk precies op het moment dat de wereld stil lijkt te staan.
Zo was het voor ons.
In de coronatijd, waarin afstand de norm werd, vonden wij juist onverwacht de grootste nabijheid:
liefde op het eerste gezicht.

Vanaf dat eerste moment voelde alles vertrouwd.
We groeiden naar elkaar toe, we deelden dromen, en voordat we het wisten woonden we samen.
In een mooi huis, op een mooie plek in Nederland.
Maar ondanks de fijne herinneringen wisten we diep van binnen dat het niet ons “voor altijd” zou zijn.

We verlangden naar iets anders.
Meer ruimte, meer rust.
Een plek waar we konden ademen, werken, bouwen en leven.
Een boerderij waar natuur geen decor is, maar onderdeel van het dagelijks bestaan.
Een schuur groot genoeg voor het bouwbedrijf.
Een omgeving die klopt met wie we zijn en wat we willen creëren.

En dus begon onze zoektocht.
Een zoektocht vol hoop, verwachtingen en soms ook teleurstellingen.
Want het vinden van een plek die al onze wensen vervulde… bleek niet eenvoudig.
Toch gaven we niet op.