Verhalen
Naast het grote schoonmaken hebben we het huis van binnen ook stap voor stap aangepast. Niet om alles meteen perfect te maken, maar om het meer naar onze eigen wensen in te richten.
Veel kamers hebben we geschilderd en hier en daar een nieuw behang gegeven. De oude kastanjehouten vloeren zijn geschuurd en opnieuw in de lak gezet, waardoor het hout weer zichtbaar werd zoals het ooit bedoeld was.
Ook de wc en douche hebben we lichter en frisser gemaakt.
De oude wasbak is vervangen door een eenvoudige keuken en de cuisinière — de traditionele Franse houtkachel — hebben we gerestaureerd. Daar zijn we bijzonder blij mee. Het voelt bijna vanzelfsprekend om hier op hout te stoken en er tegelijk op te koken. Het geeft het huis iets authentieks en past bij het leven hier.
In de toekomst willen we het huis verder verbouwen en stap voor stap verbeteren.
Maar één ding hebben we hier al geleerd: je hebt niet altijd meer luxe nodig om prettig te leven. De Fransen laten zien dat eenvoud vaak genoeg is.
En dat voelt eigenlijk verrassend goed.
Toen we hier begonnen, hadden we nooit gedacht dat eten zo’n grote rol zou gaan spelen in ons dagelijks leven.
Langzaam veranderde dat vanzelf.
De eerste eigen eitjes van de kippen.
De dieren die nog gaan komen.
De kas die bijna klaar is, waar we straks onze eigen kruiden en groenten gaan verbouwen.
Tijdens het verkennen van het land ontdekten we ook oude fruit- en notenbomen. Bomen die hier al jaren groeien en die nu weer deel worden van het leven op de boerderij.
Stap voor stap zijn we ons ook meer gaan verdiepen in koken en in eten dat zo puur en natuurlijk mogelijk is.
We bakken ons eigen brood, maken zelf zuurkool, snijden ons eigen vlees en leren steeds meer over het verwerken van voedsel. In de toekomst willen we ook yoghurt en kaas zelf gaan maken.
Het is een proces van ontdekken en leren.
We merken dat we steeds bewuster eten en kiezen voor minder bewerkte producten, minder suiker en minder snelle koolhydraten. Voor ons voelt dat goed. We ervaren meer rust in ons lichaam en meer energie in ons dagelijks leven.
Voor ons hoort dit ook bij het leven hier: dichter bij de natuur, dichter bij het land en dichter bij wat we eten.
Het begon eigenlijk heel persoonlijk.
We wilden iets voor elkaar laten maken dat zou laten zien hoeveel we van elkaar houden. In de bouw werk je met je handen, met hout, staal en steen — maar ringen horen daar niet echt bij.
Toch wilde Marijke Danny verrassen.
Bij de juwelier kregen we te horen dat bijna alles mogelijk was. Met een laser kon hij elk ontwerp maken dat we maar wilden. Alleen… op dat moment hadden we nog geen idee wat dat ontwerp moest zijn.
Daar hebben we een tijd over nagedacht.
Danny heeft vanuit zijn werk in de houtbouw altijd al iets gehad met bomen. Hout om mee te bouwen. De zuurstof die bomen ons geven. De warmte van een houtvuur. En het idee dat een boom zijn hele leven blijft groeien.
Langzaam ontstond het idee van een boom.
Een symbool dat precies liet zien waar we allebei verbinding mee voelen.
Wat we toen nog niet wisten, was hoeveel betekenis die boom later zou krijgen.
Die ene boom werd uiteindelijk de naam van onze plek: L’arbre unique — de unieke boom.
Een naam die nu veel meer is dan alleen een symbool.
Het staat voor de natuur waarin we leven.
Voor de visie achter onze boerderij.
Voor de manier waarop we mensen begeleiden in hun eigen groei.
Voor het hout waar we mee werken en dat we later willen doorgeven.
Net als een boom groeit ook dit project stap voor stap verder.
Wat begon als een klein persoonlijk symbool, is uitgegroeid tot de basis van alles wat we hier bouwen.
In de schuren — en zelfs onder delen van omgevallen schuren — stonden ze nog.
Vier trekkers en een compleet machinepark dat ooit het hart van de boerderij vormde.
Jarenlang hadden ze stilgestaan. Overwoekerd door gras, half verscholen onder hout en platen van oude schuren die waren ingezakt. Toch was meteen zichtbaar dat hier ooit met zorg was gewerkt.
De vorige boer had de machines destijds netjes weggezet. Daardoor bleken ze, ondanks de jaren van stilstand, nog verrassend goed bewaard gebleven.
Met wat schoonmaken, kleine reparaties en een onderhoudsbeurt kwamen de eerste machines weer tot leven.
Wat ooit stil was gevallen, begon langzaam weer te draaien.
Voor ons voelde dat als een bijzonder moment.
Niet alleen omdat de machines weer werkten, maar omdat het betekende dat deze plek opnieuw gebruikt kon worden waarvoor ze ooit bedoeld was.
De boerderij krijgt weer beweging.
Stap voor stap komt er opnieuw leven in het land.
We kregen niet alleen een huis vol rotzooi.
We kregen een heel waardevol levensverhaal.
De eerste documenten die we vonden dateren uit het einde van de 19e eeuw. Meer dan honderd jaar geschiedenis lag er nog. Bonnetjes, kasboekjes met inkomsten en uitgaven, oude papieren die het dagelijks leven van generaties zichtbaar maakten.
In het huis lag nog alles.
Babyspullen, kinderkleding, een oude kinderwagen, schoolboeken. Stapels foto’s die een leven lieten zien dat zich hier had afgespeeld.
Ook het interieur was gebleven: bedden, kasten, servies, meubels. Het leek alsof iedere kamer een andere periode had opgeslagen. Tussen het beddengoed en de kleding vonden we kleine doosjes met van alles erin — soms troep, soms onverwachte dingen zoals oude sieraden of geld.
Hebben we grote schatten gevonden?
Niet op de manier waarop mensen dat meestal bedoelen.
Maar voor ons wel.
Machines die nog bruikbaar waren.
En vooral een groot stuk land, met prachtige Douglasbomen.
Voor ons voelde dat als de echte rijkdom van deze plek.
Een plek met geschiedenis.
En ruimte om iets nieuws te laten groeien.
Op 23 mei 2024 kregen we de sleutel van het huis.
Of eigenlijk: van wat ooit een huis was.
Want op dat moment was het nauwelijks meer zichtbaar. De natuur had het terrein volledig teruggenomen. Het gras stond hoog, struiken groeiden overal tussendoor en het voelde alsof het huis al jaren verborgen lag in de wildernis.
Binnen was het niet anders.
De vorige bewoner had er jarenlang alleen geleefd, als een soort kluizenaar. Het huis stond vol spullen, vuil en achtergelaten resten van een leven dat langzaam was stilgevallen.
Alsof dat nog niet genoeg was, begaf ook de shovel het precies op dat moment.
En we hadden nog maar drie dagen voordat we de gîte moesten verlaten waar we tijdelijk verbleven. Er was dus geen andere keuze dan meteen te beginnen.
Met een bananenmes maakten we eerst letterlijk een pad naar het huis.
Daarna begonnen we binnen.
Met flessen schoonmaakmiddel, ontsmettingsmiddel en een stapel vuilniszakken die uiteindelijk opliep tot zo’n 150 stuks, werkten we dagenlang door.
Lange dagen.
Korte nachten.
Langzaam ontstond er weer iets dat leek op een leefbare plek.
Na een paar dagen waren de eerste ruimtes bewoonbaar: de keuken, de badkamer en één slaapkamer.
Het was geen perfecte start.
Maar het was wel het begin.
Het moment waarop een vergeten huis weer een plek werd om te wonen, te bouwen en iets nieuws te laten groeien.
Eindelijk was het zover.
Maandenlang hadden we alles geregeld voor de emigratie. Papierwerk, voorbereidingen, plannen maken, spullen uitzoeken. Het was een hele klus en soms voelde het alsof de tijd maar langzaam voorbijging.
Er was eigenlijk maar één ding dat we wilden:
in ons huis wonen in Frankrijk en daar ons nieuwe leven beginnen.
Rond de kerstdagen pakten we alles in. Dozen, gereedschap, machines, alles wat we nodig dachten te hebben voor onze nieuwe start. We huurden zelf een vrachtwagen en een goede vriend reed die voor ons naar Frankrijk. Dat was een enorme hulp.
Op 27 december brak de dag van vertrek aan.
Zoals bij veel grote stappen liep niet alles precies zoals gepland. We vertrokken later dan we hadden gedacht en al snel bleek dat we misschien toch iets te veel spullen hadden meegenomen. De vrachtwagen zat werkelijk tot de nok toe vol: huisraad, machines en zelfs de shovel en heftruck gingen mee.
Ook op de aanhanger bleef niet alles even goed vastzitten, waardoor we onderweg af en toe moesten stoppen om alles opnieuw vast te maken.
Maar ondanks alle kleine hobbels verliep de reis uiteindelijk goed.
Na een lange rit kwamen we aan in Frankrijk en alles wat we hadden meegenomen kwam veilig aan. Daar begon een nieuw hoofdstuk.
Een nieuw land.
Een nieuw huis.
En een nieuwe stap in ons leven.
We kwamen aan bij het huis.
Of beter gezegd: bij de plek waar je nog net kon zien dat er ooit een huis had gestaan.
De eigenaar was twee jaar daarvoor overleden. Zijn vader was al twintig jaar eerder gestopt met boeren. Sinds die tijd was het erf langzaam overgenomen door de natuur.
In Frankrijk loop je niet zomaar het land van iemand anders op.
Dus voorzichtig zijn we het terrein opgegaan. Stil, bijna een beetje sluipend.
We wierpen eerst een blik op het huis.
Van een afstand kon je zien dat het er nog stond, maar veel meer ook niet. Alles eromheen was overwoekerd.
Onze nieuwsgierigheid werd alleen maar groter. Wat lag er nog meer achter al dat groen?
De boer nam ons mee verder de bergen in en stopte op een plek hogerop. Daar legde hij uit welk land allemaal bij de boerderij hoorde. Terwijl we daar stonden zagen we, midden in het bos, nog een oude stal staan. Ook die hoorde bij het geheel.
Daarna zijn we weer naar beneden gelopen.
Dwars door de wildernis, tussen bramenstruiken en varens. Het pad was bijna niet meer te zien.
Onderweg kwamen we bij een natuurlijke vijver. In de modder eromheen waren duidelijk sporen van reeën te zien. Hier kwamen ze drinken.
Even verderop stond een grote koeienstal. Het voelde bijna alsof er gisteren nog werd gewerkt. De ruimte, de indeling, alles ademde nog het boerenleven van vroeger.
We liepen verder richting het huis. Achter het huis stond nog een stal.
Toen we weer voor het huis stonden, namen we alles rustig in ons op.
Van buiten zag het er eigenlijk verrassend goed uit. De muren waren stevig en ook de daken waren nog in behoorlijk goede staat.
Maar wat ons het meest raakte was het gevoel van die plek.
De rust.
De ruimte.
De natuur overal om ons heen.
We zagen de dieren al bijna voor ons. Het leven op het land. Het werken op een plek die weer tot leven mocht komen.
Toen hoorden we ook nog hoeveel land erbij hoorde: ongeveer 34 hectare.
Zoveel land hadden we nooit bewust gezocht. Maar ineens stond hier een plek die alles in zich had wat we al die tijd probeerden te vinden.
Een pareltje.
Verborgen in de wildernis.
We besloten het gewoon te doen.
Op naar Frankrijk.
Zonder grote verwachtingen.
Gewoon om te kijken.
Hoe verder we Frankrijk in reden, hoe meer er iets veranderde.
De bergen verschenen langzaam in het landschap. Het werd groener. Overal stond al van alles in bloei. Het was het paasweekend, maar het voelde alsof de lente hier al veel verder was dan in Nederland, waar alles nog maar net begon te groeien.
De omgeving werd steeds rustiger.
Steeds minder huizen.
Steeds meer ruimte.
Uiteindelijk kwamen we aan bij het huisje waar we konden verblijven.
Een klein arbeidershuisje, midden in de natuur. Echt “in the middle of nowhere”.
De Nederlandse en Franse boer waren nog aan het werk toen we aankwamen. Pas later die avond hebben we de Nederlandse boer gesproken. Hij vertelde ons veel over de omgeving, over het werk en over hoe het leven daar was.
De dagen daarna konden we rustig rondkijken en de omgeving verkennen. Dat hebben we ook gedaan.
Al snel merkten we hoe afgelegen het eigenlijk was.
De dichtstbijzijnde grotere stad lag ongeveer een uur rijden verderop. In de buurt was alleen een klein supermarktje. Voor de rest moest je eigenlijk voor alles naar de stad.
We vroegen ons serieus af wat we hier eigenlijk deden.
Voor Marijke voelde het ook lastig. Werk vinden als leerkracht zou hier niet zomaar gaan, zeker niet met een grote stad op zo’n afstand.
Maar toen veranderde er iets.
Op zondag mochten we bij de boer komen eten.
Dat was een bijzonder moment.
Het was een warme, open man die meteen een goede indruk op ons maakte. We voelden ons welkom en op de een of andere manier leek hij ook snel te begrijpen wie wij waren en hoe we in het leven stonden.
Na het eten zijn we samen in de auto gestapt om een huis te bekijken dat wij vanuit Nederland al op internet hadden gevonden.
Toen we daar aankwamen bleek al snel dat het huis totaal niet was zoals het op internet werd beschreven. Het klopte gewoon niet.
De boer had nog een paar andere plekken in gedachten en stelde voor om die ook even te bekijken. Dat hebben we gedaan.
Ondertussen had hij ons beter leren kennen. Hij zag hoe we dachten en wat we zochten. Blijkbaar gaf hem dat genoeg vertrouwen om nog één laatste plek te laten zien.
Hij wilde zeker weten dat wij serieus waren. Dat we niet alleen kwamen kijken, maar dat we ook echt de intentie hadden om ergens iets moois van te maken.
Dus reden we samen nog één keer verder.
Naar een plek die we zelf nooit gevonden zouden hebben.
De oud-schoolgenoot van Danny bleef ondertussen vragen.
“Kom gewoon een keer naar Frankrijk.”
Hij vertelde dat hij bij een boer werkte en dat er op het erf een klein huisje stond.
Geen luxe, zei hij erbij. Maar we zouden er wel gratis kunnen verblijven. Gewoon een weekend. Om kennis te maken met de boer, de omgeving en het leven daar.
In het begin hielden we de boot af. Frankrijk voelde ver weg. We spraken de taal niet en het was nooit een land geweest waar we serieus over hadden nagedacht.
Maar hij bleef het vragen.
Uiteindelijk dachten we: wat hebben we eigenlijk te verliezen?
Als het niet goed zou voelen, konden we na het weekend gewoon weer terug naar huis.
Ondertussen waren we in Nederland en Duitsland nog steeds aan het zoeken naar een plek die bij ons paste. We hadden verschillende boerderijen bekeken, maar nergens voelden we echt dat dit het was.
In diezelfde periode kwam ook de coronatijd. Die tijd heeft ons wel laten voelen dat we niet op dezelfde manier wilden blijven wonen en leven. Ons huis in Dalfsen was energie-neutraal en daar waren we blij mee, maar we merkten dat we eigenlijk nog een stap verder wilden.
We verlangden naar meer ruimte.
Meer buiten leven.
Meer dieren om ons heen.
En ook naar de mogelijkheid om zelf groente en fruit te verbouwen en meer van het land te leven.
Dus besloten we het aanbod aan te nemen en gewoon een weekend naar Frankrijk te gaan.
Niet met grote plannen. Gewoon om te kijken hoe het daar was en om te voelen of het ergens iets in ons losmaakte.
In Nederland groeide het bouwbedrijf van Danny steeds verder.
Het werk nam toe, het materiaal nam toe en ook de ruimte die nodig was om te werken werd steeds groter. Rond ons huis werd het voller en voller. De plek waar we woonden begon eigenlijk te klein te worden voor alles wat we deden.
Daardoor kwamen we steeds vaker met elkaar in gesprek over verhuizen. Als we dan toch ergens anders zouden gaan wonen, dan wilden we het ook meteen anders aanpakken. Het idee van een boerderij met een grote schuur begon steeds vaker terug te komen in die gesprekken. Een plek waar ruimte is om te werken, om materialen op te slaan en waar het leven meer buiten kan plaatsvinden.
We zijn daarom in Nederland op zoek gegaan naar zo’n plek. We hebben verschillende boerderijen bekeken, maar nergens voelden we echt dat dit de plek was waar we wilden wonen. Het klopte steeds net niet.
Omdat we redelijk dicht bij de Duitse grens woonden, zijn we daarna ook in Duitsland gaan kijken. Daar hebben we opnieuw verschillende boerderijen bezocht. Maar ook daar vonden we niet de plek waar we blij van werden en waar we ons echt thuis konden voorstellen.
In die periode kreeg Danny ineens een bericht van een oud-schoolgenoot. Hij vroeg of Danny er ooit over had nagedacht om naar Frankrijk te komen. In Frankrijk waren op dat moment veel bouwvakkers nodig en hij gaf aan dat er werk genoeg was.
Ons eerste antwoord was eigenlijk meteen nee. Frankrijk trok ons helemaal niet en we spraken de taal ook niet. Het idee voelde ver weg en niet passend bij ons leven op dat moment.
Dus we hebben er in eerste instantie eigenlijk niets mee gedaan en zijn gewoon verder gegaan met zoeken dichter bij huis.
Wij zijn Danny en Marijke.
Samen vormen we een samengesteld gezin met vijf kinderen en hebben in Nederland gewoond in Dalfsen. Op dit moment wonen onze kinderen nog in Nederland, terwijl wij hier in Frankrijk ons leven verder opbouwen.
Ons leven is altijd vrij praktisch geweest. We houden ervan om bezig te zijn, om dingen te maken, te onderhouden en stap voor stap iets op te bouwen. Stilzitten past eigenlijk niet zo goed bij ons; we werken liever met onze handen en zien graag dat er aan het einde van de dag iets gedaan of gemaakt is.
Danny heeft in Nederland jarenlang in de bouw gewerkt. Daar heeft hij veel ervaring opgedaan met verschillende soorten werkzaamheden en materialen. Het werken met hout, bouwen en repareren is iets wat hem van nature ligt en waar hij altijd veel plezier in heeft gehad.
Marijke werkte in Nederland als leerkracht in het speciaal onderwijs. Dat werk vroeg veel betrokkenheid, geduld en aandacht voor de kinderen met wie ze werkte. Het begeleiden van kinderen in hun ontwikkeling was jarenlang een belangrijk onderdeel van haar leven.
Door de jaren heen merkten we dat er steeds een sterke aantrekkingskracht bleef naar het leven op en rond een boerderij. De ruimte, het buiten zijn, het zorgen voor dieren en het werken met de seizoenen voelde voor ons altijd natuurlijk en vertrouwd. Dat verlangen is nooit echt weggegaan.
Af en toe delen we iets wat hier leeft.
Geen nieuws, geen planning.
Gewoon wat zich aandoet.
Offline Website Builder
Begeleiding
Bouw
Producten